Sampung mga mata
sa dila mong nagsusumbong,
Limang mga paa’t
tainga ay bumubulong.
Mala-punong ngipin ay nagkapatongpatong,
Tingting yaong
batok at ang ulo’y kalongkalong.
Walong mga braso’y
sa baywang nakasabit,
Mga daliri’y sa balikat kapit-kapit.
At ‘yong mga
labing sakdal na kaakitakit,
Ay pito ang bilang
at sa palad umaawit.
Pa’no kung
mangyaring ilong mo’y baliktad?
Dumilim ang langit
at tubig ay nilahad.
Naku! Habag sayong
tila isang basong hubad,
Sahod yaong tubig,
at malunod ng babad.
Mundo’y hugis
dragon? Pa’no nang transportasyon?
Na kung gumiling
ay tsubibong maaksyon.
At si Haring araw
ay rumerebulusyon,
Habang sa daigdig ay tumatalon talon.
Pa’no nga kaya kung mga ito’y maging tunay?
Kung lahat sa
iyo’y saklob ng pagsablay?
Na sa araw araw ay
lukob ng lumbay,
Ngunit, salamat!
Di hinayaan ’to sa buhay.
Sa likod nitong mga turkong kaisipan,
May Diyos na tapat na ’di tayo pinabayaan.
Kapangyarihan Niya ay Kaniyang pinatunayan,
Katalinuhang di saklaw niyong kamangmangan.
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento