PROPESIYA MATAPOS ANG ISANG DEKADA

Ni: Gauden Albert Geli-Reyes

“Sergio, pag laki mo, ano gusto mong maging?” “Hm? Pangarap ko pong maging pulis, para mahuli ko po yung mga magnanakaw.” “Eh ikaw naman Melay? Anong gusto mong maging pag nakatapos ko na ng pagaaral mo?” “Gusto ko pong maging teacher para maturuan kop o yung mga batang hindi nakakapagaral.” “Eee, ikaw naman Neneng, anong gusto mong maging paglaki mo?” “Hm? Gusto kop o maging Doktor, para matulungan kop o yung mga may sakit.” Tuwing manonood akong ng kung ano mang palabas sa telebisyon na kung saan ay may pinapanayam na mga bata. Maging ikaw, kung tatangkain mong tanungin ang iyong nakababatang kapatid, o pamangkin, mga apo, o maging ang mga bata sa lansangan at paligid mo, marahil ay aydentikal sa mga nabanggit ang kanilang isasagot sayo. O kung hindi man, hindi nalalayo ang kanilang mga isasagot sa dahilan at mga katuwiran  patungkol sa kanilang mga pangarap at kagustuhan.

Tulad ng isang bata, nangangarap ako at nananaginip ng napakaraming bagay na nais kong mangyari sa aking buhay. Ngunit, upang maging totoo, inaamin ko na hindi iisa lamang ang nais kong patunguhan sa buhay. Marami akong hinahangad. At magulo ang aking isipan. Hanggang ngayon, sa katunayan, hindi ko pa rin alam ang dapat kong kunin na kurso sa kolehiyo kahit na ilang buwan na lamang ay magtatapos na ako sa sekondarya. Ngunit nais kong ihandog ang sulating ito sa aking mga kamagaral na halos tatlong taon ko na ring kasama sa mga tawanan, iyakan, kulitan, asaran, sa aking mga laban, kalungkutan, kasiyahan at sa lahat ng bagay. Sa king pamamalagi sa dalawang magkaibang kuwadradong kuwarto sa loob ng halos na tatlong taon na kasama ang aking mga kamagaral magpasahanggang ngayon, nakilatis at nakilala ko ang kanilang ng personalidad na maaari kong iguhit sa papel ng kapalaran kung ano ang dapat at nababagay na tayuan nila sa hinaharap. At sa sulating ito, nais kong maghayag ng isang bisyon sa hinaharap na inihahahin sa inyo ng aking mapaglaong sintido. Nawa kayo’y masiyahan sa pagtuklas ng mga bagay na may posibilidad na mangyari sa hinaharap. Sa pagtuklas ng aking, “Propesiya Matapos ang isang Dekada.”

            Isang napakatahimik na umaga, matapos maligo, magalmusal at magehersisyo ng kaunti, minarapat ko nang pumasok sa eskwelahan upang katagpuin na ang aking mga estudyanteng nagaabang sa aking pagtuturo. Nakita kong flat ang gulong ng kotse ko. “Nakakaasar naman! Bakit? Anong nangyari? Wala na akong oras para magayos. Teka. Kuya Francis!!!!!!” “Po?” “Flat po yung gulong ng kotse ko. Pakiayos nalang po. Salamat.” “Opo sir. Sige po.” Wala akong magagawa kundi maglakad sapagkat wala naming napasok na jeep kahit tricycle man lang sa loob ng village namin. Kaya naman naglakad nalang ako. Sa aking paglalakad, habang pinakikingkan ang awiting tumutugtog sa aking mga tainga gamit ang aking magarang telepono, mayroon akong nadaanang isang tindahan ng mga damit, ung tipong may manikin sa likod ng mga malilinaw na salamin na nagsusuot ng mga magagarang mga kasuotang tila isang propesyonal ang nagdisenyo at tumahi. Kaya naman minarapat kong pasukin upang tumingin na din ng aking susuotin sa napipinto naming class reunion ng aking mga kamagaral noong ikaapat na taon sa hayskul. Napansin ko agad ang isang kuwadradong bagay na may led lights na paulit ulit na umiilaw na nakapaskil sa kisame ng tindahang iyon na may nasusulat na “Tan’s Botique.” At naalala ko ang ipinalabas sa telebisyon noong isang gabi, na “Tan’s Botique” din ang pangalan ng pinakasaikat na fashion designing company sa buong Pilipinas, at nagtatatag din naman ng pangalan nito sa ibang bansa. At sa aking pagmamasid, may biglang tumawag sa akin at sinabing, “Sir? What can I do for you?” Nasa isip ko, “Aba? Napakaarte naman magenglish nitong babaeng ito! Paslang slang pa. Pero in all fairness, bagay naman. Tska, sosyal nga pala itong shop na ito.” Paglingon ko sa likod ay bumungad sakin ang isang babaeng medyo maliit, malalaki ang mga mata, wagas ang mga kolorete sa mukha, medyo may konting pagkamataba, at mukhang matalino kung tumindig at tumingin. “Sir? Barong? Amerikana? Or what?” Tila nakakapangasar ang boses niya sapagkat masyado maarte. “Anything miss. Basta yung bagay sakin and where I would look perfect.” “Aaa? Para saan po ba?” “Para sa reunion namin ng mga kaklase ko noong hayskul.” Tila nagpantig ang tainga nung babae. “Huh?” “Bakit? What’s wrong?” “Wait mister. Saan yang reunion na yan? Kalian? At, sino ang nag organize?” “Hm? Why? What’s with you? Nagtatanong lang ako ng maisusuot, tapos tatanungin mo ako ng ganiyan? Huh?” “Pardon me sir. We’re also be having our class reunion this coming January 13 that would be held at the World trade Center and…..” Biglang tila bumaliktad ang sukmura ko! “Oh? Wow? Kaklase ba kita? Si Bob din ba ang naginform sayo na magrereunion tayo? Very identical ang mga informations! Di ako pwedeng magkamali.” “Gosh! Yes! Full name please?” “Gauden Albert Reyes. And you?” “Pau----” “Oh yes! Pauline Tan! Maria Pauline M. Tan! Fashion designer ka nap ala ngayon? Ang gaganda ng mga designs mo aa?” “Oh thank you darling. Pinagpupuyatan ko ang mga yan, as usual! How can you rejoice with the bags below my eyes? HAHAHA.” “Oo nga! At napakaarte mo pa rin magsalita!” “Well, that’s life, wala naming nagbago. Ocya? Sukatan na kita? I will give you my very best design ever.” “Ocya, tara. Salamat aa?” //////////////KRINGKRING///////////// “Oy teka, may nagtext sakin.” <Sir, andito nap o kaming lahat. Nasan na po kayo?> Naku! Hm? Next time na nga lang. Mamaya nalang paguwi ko ako magpapasukat dito. “Pau! Later na lang ako magpapasukat. I have to go. Hinahanap nako ng mga estudyante ko.” “Ah? I see. Pero teka? Estudyante? Teacher ka?” “Hm?” At ako’y tumango na lamang. “Ocya, babalik nalang ako mamaya. Anong oras ka ba nagsasara?” “Ahmm. Mga 8-9pm darling.” “Aaa. Late na din pala. Aabot ako for sure. Sige, dadaan nalang ulit ako later. Goodbye.” “Bye!” Ako ay lumabas na ng shop. Naglakad na akong muli patungong eskuwelahan na aking papasukan, kung saan naghihintay na sakin ang aking mga tuturuan na tumawag na rin isang minuto ang nakalipas, kaya naman, nagmadali na ako. Sa wakas ay nakarating nako sa eskuwelahan. Sa aking pagtuturo, lubos kong ikinagulat ang biglaang pagpapalit namin ng punong guro. Mr. Guemo raw ang apelido at ang lubos ko pang ikinagulat ay ang pagdalaw agad nito sa aming kuwarto. Bumati ang mga estudyante at yumuko naman ako. Ngunit bigla akong napabalikwas nang pumukol sa aking isipan ang mukha n gaming bagong punong guro at bigla kong nasabi, “Jerome?” Nagulat din ito at sinabi. “Kilala mo ako?” “Jerome Guemo ng Archimedes dati? Tanda mo pa ba ako?” “Hm? Teka, Gauden? Ikaw ba yan? Ibang iba na itsura mo ngayon aa?” “Hm? Onga! Ikaw nga! Class, kaklase ko siya noong hayskul, siya ang naging top 1 at valedictorian namin noon.” Nagpalakpakan naman ang mga estudyante ko. “O? Kamusta ka na?” “Ayos lang naman ako. Kala ko magteteacher ka lang, magpiprincipal pala! Hihi.” “Di ko rin inakala. Ocya, marami pa akong aasikasuhin, kaya aalis na muna ako. See you sa reunion, bye.” “Ocge po. Paalam.” At siya’y umalis na. Ako’y nagturo at makalipas ang mga tatlong oras, nakadama na ako ng gutom. Paglingon ko sa aking orasan, mag aala una na pala. Naisip ko na gutom at pagod na rin ang mga bata. Kaya’t pinauwi ko na sila at habang ako’y nagaayos ng aking mga gamit, biglang tumunog ang aking telepono. May nagtext yata. Kaya’t tinignan ko. //////////1 Message Received//////////// Aba? Meron nga. Sino kaya ito? /////Camille Malamo///////

Uy. Nqagtext si Camz? Bakit kaya? ////////Opening Message//////// <Gauden, wanna lunch? Treat ko.> Aba? Cgecge! Gutom na rin ako ee. Kaya naman nagreply ako at pumayag. Sinabi niya na magkita na lamang kami sa tapat ng “Kumag Hotel” na sikat na sikat sa Manila ngayon. Kaya naman dali dali rin akong nagpunta doon. Ngunit wala pa si Camz nang makarating ako. Kaya naman pumasok muna ako sa loob ng magarang hotel at nagpalamig. Sa kasagsagan ng aking masarap na pagkakaupo, biglang may nasilayan akong limang babaeng tunay nang mukhang mayaman at magagara. Sila’y lumapit sa akin. At nagtanong, “Why are you sitting there?” “Oh? Ma’am, Im sorry, I am just trying to take a nap. Im sorry. Gonna go. Thank you.” “No. No. We mean.. Why are you sitting there? When there’s a free bedroom inside. You can stay there and take a nap.” “No. no ma’am. Thank you. Im just waiting for a friend to arrive. Anyways, my name is Gauden Reyes. And you?” Nagtinginan sila nang hindi ko nalalaman ang kadahilanan. “Gauden? Ikaw bay an?” sabay sabay halos silang nagsalita at ako’y talagangn nabigla. “Hm? Opo. Ako nga? Kilala niyo ako?” Bigla akong binatukan ng isa at sinabing, “Ilang taon tayong naging magkaklase at magbesfriend! Tapos ngayon hindi mo na ako maalala? Shunga ka?” “Hm? Teka, Ana Marie? Mezzay? Trisha? Sharms? Ate Bevs? Kayo ba yan?” Isa isa ko silang tinuro at tila nagsuhestiyon ng mga pangalan. “Oo. Gude! Kami nga ito!” “Ay sorry, di ko na kayo nakilala. Mga sosyal na kayo. HAHAHAHA. YAMAN! Teka? Bakit kayo nandito?” “Hm? Hoy Gude! Ikaw ang bakit nandito? Nandito kami sapagkat, malamang, amin tong hotel, shunga lang?” “Ah? Talaga? YAMAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAN!!!!” “Oy, wag ka maiskandalo ditto! HAHAHA. Nakakhiya ka.” “Ay sorry.” At biglang may pumasok sa pintuan na isang napakagandang dalaga. Na tila model kung manumit. “Uy. Si camz yan. Lokohin natin!” Napangiti nalang ang lima. “Uy! Camz! Inaaway nila ako! Pinapalis nila ako!” “Oh? Bakit naman Mareng at pinapaalis niyo siya? Di niyo na siya kilala?” Huh? Hm? Kilala niya? Nakakhiya. “HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA.” Bigla nalang akong tumawa ng malakas upang mapagtakpan ang aking pagkapahiya. “Joke lang. Hehe.” “nakakahiya ka talaga! Makatawa ka!” “Hihi. Sorry ulit. Ocya Camz? Lets go? Maiwan na namin kayo. Bye.” “Bye Girls.” Sunod na sabi ni Camz. Lumabas na kami ng hotel at sumakay sa kotse ni Camz. Habang nasa biyahe, tinanong ko siya kung kamusta na ang trabaho niya bilang isang production manager ng isang kilalang tv station. Madami siyang ikinwento hanggang sa makababa kami sa isang sosyal na restaurant. Pagpasok naming ay sinalubong agad kami ng napakagandang mga paintings na tunay na kahanga hanga. Katabi ng mga ito ang isang napakalaking karatulang may nakasulat na, “Leo’s Gate (with friends).” Medyo natawa ako sa pangalan kasi parang bata. Parang Thomas and friends lang. Hihi. Pero habang tinitingnan ko ang mga paintings sa pader, namamangha ako sa mga ito. Bigla naman lumabas ang talong kalalakihan kasama ang isang babae. Mukhang paalis na sila. “Grace Joy!” sumigaw bigla si camz. Aba, sila Grace Joy pala iyon kasama si Matt, Eric at si Leo, ang mayari ng restaurant. Ang tatlo naman ay mga co-owners. Kaya pala, “with friends.” Hehehe. Nakakatuwa naman. Sila pala ay sabay sabay nagtapos sa parehong pare parehong kurso at eskuwelahan. Hindi na sila nagtagal at umalis na din. Nagmamadali na kasi sila. Kumain na kami, nakapagusap, nang may biglang lumapit saming dalawang tao, at biglang nag HI. Nagulat ako na si Jabo pala yun tska si Cristy, at magkaholding hands sila? Hm? I smell something fishy. “Uy! Kayo pala yan? Kayo ba?” “Hahaha. Patawa ka talaga, Gauden. Hindi kami noh?” “Eeee? Bakit????” “kasi kasal na kami. Sa katunayan nga, buntis ako. 3 months.” “Oh? Talaga? Astig? Parang dati, lagi lang kayo nagaasaran at nagaaway. Pero ngayon…..” “Well, Gauden, that’s life, past will remain past.” “Laki talaga ng boses mo Jabo! Hehehe. Wala naman nagbago. HAHAHAHA.” Matagal din kami nakapagkuwentuhan, nakuwento nga nila Cristy at Jabo ang kanilang love story maging ang kanilang mga trabaho. Sa totoo nga’y kakauwi lang dito ni Cristy sa Pilipinas sapagkat sa ibang bansa siya nagtatrabaho bilang isang sikat na Modelo sa Amerika. Si Jabo naman ay nakaupo sa isang mataas na posisyon sa Banko Sentral ng Pilipinas. Naikuwento niya rin na kasama nila si Bob, Jelmer at June sa Banko Santral nagtatrabaho. Humaba ng humaba ang aming diskusyon hanggang sa Dumilim na. Naalala kong kailangan ko nga palang dumaan sa shop ni Pauline para magpasukat ng aking susuoting damit para sa aming reunion. Kaya naman nanguna na ako sa pagpapaalam. Isinabay na rin naman ako ni Camz sa kaniyang magarang sasakyan at inihatid sa shop ni Pauline. Pagdating sa shop ni Pauline, agad agad akong nagpasukat at umuwi ng bahay upang asikasuhin ang mga papeles ko papuntang Korea. Kaya naman umuwi ako ng maaga at natapos ko ang aking mga gagawin….

            Matapos ang ilang araw, dumating din ang oras na aking pinakahihintay, suot ang aking putting amerikana, punting pantalon at puting sapatos, sumakay na ako ng aking mgarang sasakyan patungo sa World trade Center upang umattend n gaming reunion. Magkahalong kaba, kasiyahan, takot at pagkasabik ang aking nadadama. Nasasabik akong Makita silang lahat muli. Sa aking pagdating, pagkababa pa lamang ng aking sasakyan, sandamakmadk na camera flash na ang sumasalubong sa akin. “Napakagara naman ng reunion na ito!” Nakakatuwa ang mga palamuti at mga ilaw. Matapos ko magregister, pumasok na ako at laking gulat ko at halos lahat ay nandoon na. At....... “Batiin natin si GAUDEN ALBERT REYES! Dumating din siya sa wakas! Ikaw nalang hinihintay namin bro! di ka na nagbago! Late ka pa rin!” Nagtawanan ang lahat. Nahiya naman ako.

            Nagsimula na ang programa, sandamakmak na artista ang nagbigay ng tangin bilang, sumayaw, kumanta, tumula, at napakarami pang iba. Ngunit ang pinakagusto kong bahagi noon ay ang muling pagpapakilala ng isat isa. Nalaman ko na si Judy at si Rosemae ay mga propesyunal na Flight Attendant. At ang labis ko pang ipinagtaka at mas matangkad na si Rosemae kay Judy. Hihi. Si April at si Joan naman ay isa nang matagumpay na Civil Engineer sa Japan. Si Efren naman ay isa sa mga Pinaka sikat na mangaawit ng aming henerasyon. Si Ace naman ay ang pinaka guwapong model ngayon ng ibat ibang brand ng pabango’t mga damit. Si Rexor at Renzron naman ay mga mayayamang tao na nagmamayari ng kanikanilang mga kumpanya. Si Mia naman at si Jhonny ay nagmamayari ng iisang kumpaniya na nagpoproduce ng ibat ibang mga produktong ipinapadala sa ibang bansa. Kagulat gulat naman na si Karen at si Gio ay nagging magasawa at mayroon na silang kambal na anak na nagngangalang Marvin at Donalyn. Si Jedd naman ay isa nang sikat na model ng walang kakupas kupas na bench at sikat na model din sa Korea. Si Lady naman at Shaira ay matalik na magkaibigan pa rin hanggang ngayon at nagtayo sila ng malaking shop sa Hongkong kung saan puro Hello Kitty ang tinitinda. Si Paola naman, ay isa sa mga co-owner ni Mary Joy sa kumpanyang nagpoprodus ng pinakamagagandang gadgets. Si Jemari nama’y isa nang accountant at namumuhay sa piling ng kaniyang asawa na si Jelmer na nagtatrabaho rin sa Banko Sentral. Mukhang mayaman sila! Hihi. Si Paolo naman, asawa ni Betty na isa sa mga nagmamayari ng pinakamahal na kumpanya ng mga sapatos ay isa na ngayong seaman tulad din ni Mickal, na sa katunayan, ay kakauwi lang nila ng bansa kahapon. Si Angelo at Maderazo naman ay mga makisig at tinitingalang Pulis sa lipunan ngayon.. At isang kagulat gulat na bagay na si Jessel ay isa na ngayong Radio DJ. Siya pala yung favorite ko! Hihihi. :)

            At noong oras na ako na ang magpapakilala. Habang akoy’ naklalakad patungo sa entablado, naririnig ang masigabong palakpakan at ang ilaw na malakas at \mainit ay nakatutok sakin, ako’y kinakabahan at pinapapawisan kahit malamig naman doon at hindi ko maintindihan. Tumayo ako ng maayos at saka ako nagsalita. “First of all, I wanna thank God for this kind of opportunity to have you again ang to mingle with you guys. Secondly, I wanna thank Bob, for doing every effort just to make this things possible, and lastly, I wanna thank all of you for being here, and for being a part of my life. Everything happends for a reason. At bakit? Ano ang reason at huli niyo akong pinagsalita ditto? Ha? HAHAHA! :D” Nagtawanan naman ang lahat. “Pero anyways, Today, I am living peacefully sa sarili kong bahay. Hindi siya ganun kalaki, ngunit ako’y satisfied sa kung ano ang meron ako sapagkat pinaghirapan ko ang lahat ng meron ako nagyon. Ako ay single, available, and… Nevermind.. Hehehe. Sa mga nagtatanong ng aking propesiyon, ako po ay isang guro. Guro sa musika sa University of Asia and the Pacific. And also, I am the chorale conductor of the said school. Yes, I’m a teacher, and im proud of it.” “Teka, Gauden, naguguluhan lang ako, hindi ba’t ang University of Asia and the Pacific Chorale ang ngayon ay pinakahinahangaang chorale group sa buong Pilipinas, at sa buong mundo?” “I… I… I… Ewan. Hehe. I think yes. But it’s all for God’s glory. As long as we are all doing our best to glorify God, we will succeed in anyways, and in every ways. Yes. And That’s all for today. Salamat po. And may we enjoy this night! J”

            Doon na rin nagtatapos ang aking istoriya. Medyo mahaba ngunit pinilit kong paikliin. Ngunit hindi ko talaga kaya. At sa bawat tauhang nabanggit sa kuwento, base ito sa aking mga nakikita at naoobserbahan sa loob ng apat na sulok na kuwartong aming pinalalagian araw araw. Ngunit, hindi ko sinasabing lahat ng ito ay mangayayri, maaaring meron sa mga ito ang matupad ngunit hindi lahat sapagkat naniniwala ako na ang Diyos pa rin na may lalang ng langit at lupa ang nakakaalam sa kung ano ang mangyayari sa hinaharap at sa kung ano an gaming magiging buhay sa hinaharap. Kaya naman, ang tanging magagagawa lamang natin, upang umunlad an gating buhay, sumunod, maglinkod at magmahal sa Kaniya na ating manlilikha, na sa kung gayon, tayo’y Kaniyang pagpapalain at bibigyang ng magandang buhay sa hinaharap. Magandang araw, pagpalain nawa tayo ng Diyos, at salamat.